Projekt plakatu: Krystyna Szczepaniak
BIO
Krystyna Szczepniak
Absolwentka malarstwa, ilustracji i typografii na PWSSP w Poznaniu (obecnie UAP). Obecnie w swojej twórczości łączy pasję do koloru i książki artystycznej, analizując psychologiczne aspekty postrzegania barw. W cyklu In-visibilia colorum artystka eksploruje obszary poza zakresem ludzkiego widzenia. Jej prace, stylizowane na naukowe tablice z numerycznymi odnośnikami, stanowią próbę klasyfikacji tego, co nieuchwytne. Świadomie zawęża paletę do skali szarości, a elementy „niewytłumaczalne” akcentuje barwami neonowymi i fluorescencyjnymi. Pełne doświadczenie tych obiektów wymaga zmiany oświetlenia lub zgaszenia światła.
W obszarze jej zainteresowań znajdują się zagadnienia koloru analizowane przez Kazimierza Malewicza, Paula Klee oraz innych twórców z historii sztuki. Swoje poszukiwania rozszerza na koncepcje z przeszłości, czerpiąc z teorii barw Bauhausu czy dorobku Oskara Schlemmera.
Artystka posiada bogaty dorobek, obejmujący kilkanaście prezentacji indywidualnych oraz liczne wystawy zbiorowe w kraju i za granicą. Aktywnie uczestniczy w ważnych przeglądach sztuki. Za swoją twórczość była wielokrotnie honorowana, otrzymując m.in. nagrody w konkursach.
Wojciech Głogowski
Urodzony we Wrocławiu malarz, który ścieżkę artystyczną kształtował na studiach w Zakładzie Wychowania Plastycznego w Kaliszu (UAM w Poznaniu). Dyplom uzyskał w 1993 roku w pracowni prof. Tadeusza Wolańskiego. Jest istotną postacią polskiej sceny artystycznej jako współzałożyciel stowarzyszenia Otwarta Pracownia w Krakowie oraz twórca od lat związany z krakowską Galerią Zderzak. Swoje prace prezentował na licznych wystawach w prestiżowych instytucjach w kraju i za granicą, m.in. w warszawskiej Zachęcie, Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie czy wileńskiej Galerii Arka. Ważny nurt w jego twórczości stanowi tematyka sakralna, czego owocem były prezentacje obrazów m.in. w rzymskim Museo San Salvatore in Lauro, w Katedrze Warszawsko-Praskiej oraz u krakowskich Dominikanów. Uczestniczył także w istotnych projektach zbiorowych, m.in. poświęconych twórczości Jerzego Nowosielskiego czy Edwarda Hoppera. Obecnie mieszka i tworzy we Wrocławiu.
ANNA MARCHWICKA
Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Dyplom uzyskała w 1988 roku w pracowni ceramiki unikatowej prof. Ireny Lipskiej-Zworskiej oraz w pracowni projektowania ceramiki użytkowej prof. Lidii Kupczyńskiej-Jankowiak. Zrealizowała również aneks z malarstwa w pracowni prof. Stanisława Kortyki.
Była stypendystką Ministra Kultury i Sztuki. W swojej pracy twórczej skupia się na ceramice unikatowej oraz malarstwie. Od 1988 roku aktywnie uczestniczy w licznych wystawach w kraju i za granicą (m.in. w Niemczech, Holandii, Wielkiej Brytanii, Belgii i we Włoszech). Współpracuje z renomowanymi galeriami w Polsce, Holandii i Niemczech.
W swojej twórczości Anna Marchwicka inspiruje się naturą, badając relacje na styku natury i kultury. Jej prace charakteryzują się prostymi, geometrycznymi kształtami oraz wyrafinowanymi zestawieniami kolorystycznymi.
MAREK MARCHWICKI
Urodzony we Wrocławiu, jest absolwentem wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1986 roku uzyskał dyplom z wyróżnieniem, zrealizowany w pracowni malarstwa prof. Zbigniewa Karpińskiego oraz w pracowni malarstwa w architekturze prof. Mieczysława Zdanowicza. Ukończył również pracownię wolnego wyboru – ceramiki unikatowej pod kierunkiem prof. Ireny Lipskiej-Zworskiej.
Jego twórczość stanowi refleksję nad kulturą, filozofią oraz historią, w tym historią sztuki. Szczególne miejsce w polu jego zainteresowań zajmuje zagadnienie pamięci – zarówno osobistej, jak i zbiorowej. Artysta łączy „powidoki pamięci” z epizodami historycznymi, przeplatając fakty z autorską narracją, którą sam określa mianem „archeologii myślenia”.
Poprzez kreowanie nieoczekiwanych kontekstów dla znanych zdarzeń, nadaje im nowe znaczenia. Głównym źródłem jego inspiracji jest szeroko pojęte „archiwum”: fotografie, literatura, zasłyszane opowieści oraz codzienne sytuacje. Artysta chętnie eksperymentuje, reinterpretując klasyczne metody tworzenia obrazu i poszukując nowych środków wyrazu. Często podejmuje dialog z istniejącymi już dziełami sztuki, poddając je twórczej redefinicji.
